Tarihsel Kimyamızın İçindeki Tekamül Eğitimi

Tekamül Eğitimi

Tarihsel kimyamızda yer alan tekâmül eğitimi günümüzde niçin önem arz etmektedir acaba? 

Zimamı elinde bulunduran nâdide milletimizin ufkunda gaye 'insan' olmakla birlikte gâyet'ül gâyesi de 'insaniyet-i kübrayı' yakalamaktır. 

Kafa - kalp bütünlüğünün sağlandığı tekâmül eğitimiyle  dırahşan çehreli evlatlar bu sayede iki kanatlı kuş misali yetişme şansına da sahip olacaklardır.

Bu nedenle günümüzde insana bahşedilen donanımın kazınımının kafa ve kalp izdivacının sağlandığı bir eğitim metodolojisiyle gerçekleşeceği aşikardır. Kalbî hayatın zaafa dûçâr olmadan sadece dünyaya dönük bir tâlim ve tahsille yetinmeyip uhrevî pencerenin de her dâim çocuk ruhunda diri tutulması gerekmektedir. Zira bugün çocuklarımızı bekleyen tehlikelerin başında onların mâneviyattan uzak yetiştirilmeleri gelmektedir. 

Günümüzde  elinde diploma tomarları ile karşı karşıya kaldığımız gençlerle alakalı toplumda nesil enkâzının sayısız hazin misâlleri vardır. Ahlak zedelenmesi yaşandığı günümüzde çocuklarımızın sînelerine îman ve Efendimiz(sallallahu aleyhi vesellem)'in yüce ahlâkının kalplerde otağı kurmasıyla hakiki manada gelecek nesillere miras sunulmuş olacaktır.

Duygulardan mahrûmiyete sebep olmadan hakiki vicdan ufkununu yakalamanın ifadesini, İstiklâl şâirimiz Mehmet Âkif şu şekilde beyan eder;

"Îmandır o cevher ki, ilâhî, ne büyüktür,

Îmansız olan paslı yürek sînede yüktür".

Asr-ı cehalet devrinde Arap toplumu, bugün bile anlatılırken tüyleri diken diken eden cahiliyye gayyasının içinde yüzmekteydi. Korkunç bir karanlığın içinden muazzam bir asr-ı saadet devresine kısa zamanda geçiş kolay olmamıştır. Zira iç ve dış nûrları sönmüş bir toplulukta insan kıymetinden mevz-u bahis edilemez.

İşte o karanlık devirden bir tablo. Rûhânî aydınlıktan mahrûm olunan bu cehalet döneminde kızlar diri diri toprağa gömülür ve kendilerince kız çocuğu sahibi olmanın verdiği acziyetten kurtulduklarını zannederlerdi. Hadiseyi daha küllî bir nazarla ele alacak olursak, o karanlık devrin insanları altından kalkamayacakları bir vebalin altına girmişlerdir ama İslam fıtratı üzerine doğan her çocuk gibi o gününün kızları cennete gitmişlerdir.

1500 yıl sonrasına geldiğimiz günümüzde ise yetişkinler olarak, geleceğin imarına çalıştığımız gençlerimizin kalp ve kafa dünyalarını imar edemedik. Asr-ı cehaletteki kızlar ceseden gömülüyorlardı ancak mânen kurtuluşa ermekteydiler. Günümüz gençleri ise ceseden ölmüyor fakat kalp hayatları, uhrevi dünyaları ölmektedir. Netice olarak asr-ı cehaletin kız çocuklarının durumu mu daha ciddi, yoksa iman mahrumiyeti yaşatılan günümüz gençlerimizin  mi durumu daha ciddi?

Hayat Merdiveninizin Dayandığı Duvar Yanlış mı?

Hayat Merdiveninizin Dayandığı Duvar Yanlış mı?

İnsanların hayat tantanası içerisinde odaklandığı ve ehem arzettiği şeylerin değer ölçüsü birbirinden farklıdır. Fıtratın sanatındaki hârikuladelik olan, 'bir şey ne kadar küçükse kıymet-i harbiyesi de kainat çapındadır' anlayışıyla hadiselere bakmak ve değer atfetmek insandan beklenen bir istidat yeteneği olsa gerek.

Kâinatın içerisinde ilk insandan günümüze kadar değişmeyen bir şey varsa, o da kâinatın câri kanununa yerleştirilen her şeyin farkındalık sahası içerisinde bir

kadr ü kıymete sahip olduğudur. Her dâim öğrenmeye muhtaç olan beşerin, istidatlarını keşfetme yolculuğunda bir dalgıç hassasiyeti göstermesi elzem gözükmektedir.

İnsanoğlunun ilk hayvanlar âlemi belgeselini canlı izleyen Kâbil'in aldığı farkındalık eğitimine kıyasla, bizler acaba hangi ruh dünyamızla günümüz belgesellerini izlemekteyiz? Su içmek isteyen bir antilop sürüsünü takip eden timsahların avlanma anları mı, yoksa bir çıtanın hızla kaçmaya çalışan ceylan yavrusunu yakalama anları mı size keyif vermektedir? Ya da bacağı yaralanan bir fil yavrusuna sürüsüne katılabilmesi için anne filin refakat ettiği belgesel anları mı ruh dünyanızda sükûn rüzgarları estirmekte veya tefekkür dünyanızı kanatlandırmaktadır? Veya hayat mücadeledir düşüncesi mi farkındalık eşiğinizi oluşturmaktadır?  Dikkat edin tavşan tilkiden daha hızlı koşar. Çünkü tavşan 'hayatı' için,  tilki ise 'yiyeceği' için koşar. Acaba insanoğlu nefes alıp verdiği bu dünya hayatında hangi maksatla koşmaktadır?

Görülüyor ki insan yaratılış itibari ile işin bidayetinde öğrenmeye muhtaç iken nihayetinde tâlim ve terbiye ile terakki ederek donanım sahibi olmaktadır. Bu da farkındalık pusulanızı, öğrenmenin öğrenilmesine  endeksli tevcih ettiğinizde gerçekleşecektir. Yoksa insanların hayat merdivenlerini tırmanıp zirveye vardıklarında karşılaşacakları durum, merdivenin dayandığı duvarın yanlışlığı olmasından öteye gitmeyecektir.

Marka Ürün Marka Ürünlerde Sergilenir!

Marka

"Büyükşehirde adamın biri şehir merkezinde gezerken, yeni açılmış beş katlı bir mağaza dikkatini çeker. Giyimden züccaciyeye, ev dekarasyonundan temizlik ürünlerine kadar her şeyin olduğu bu mağazaya girip, bir kravat alma bahanesi ile gezeyim diye düşünür. Girişteki görevli bayana yaklaşarak:

-'Ben bir kravata bakacaktım da' der.

Standdaki görevli bayan:

-'Kravat reyonumuz bir üst katta beyefendi' der.

Adam bir üst kata çıkar ve görevliye kravat için geldiğini söyler.

İkinci kattaki görevli bayan:

-'Beyefendi! Kravatı desenli mi, desensiz mi düşünürsünüz? der.

Adam:

-'Desenli olsun' der.

Görevli bayan desenli kravatlar için adamı bir üst kata yönlendirir.

Adam yavaş yavaş sinirlenmeye başlar, kocaman mağazanın içerisinde kravat reyonlarının ayrı ayrı yerlerde sergilenmesinden.

Üçüncü kata çıkan adam:

-'Desenli bir kravata bakacaktım hanımefendi' der.

Bayan:

-'Kravatınız puanlı mı olsun, puansız mı?' der.

Adam:

-'Puanlı olsun' der.

Görevli bayan adamı bir üst kata yönlendirir.

Adamın artık iyice sinir katsayısı artmaktadır. 'Neyse' der ve merdivenleri adımlar.

Dördüncü kattaki görevli bayana:

-'Hanımefendi! Ben desenli ve puanlı bir kravat almak istiyorum' der.

Bayan:

-'Beyefendi! Kravatın renkleri ağır tonda mı yoksa hafif tonda mı olsun?' der.

Adam sinirli bir şekilde:

-'Hafif tonda olsun' der.

Bayan, adama bir üst kattaki reyonda bulabileceğini söyleyince, adamın şarteli atar. Hızlı ve öfkeli bir şekilde merdivenleri çiğnerken, bir taraftan da mağazanın nasıl olsa son katına çıkıyorum, çatıya yönlendirecek halleri yok ya! diyerek beşinci katın görevlisine yaklaşır ve:

-'Hanımefendi! Ben desenli, puanlı, renk tonları hafif olan bir kravata bakacaktım' der.

Görevli bayan:

-'Evet aradığınız kravat tam da bu reyonumuzda' der adamın önüne sergiler.

Adam, bir anda beş katlık yorgunluğunu unutacak seviyeye gelir. Tam da kravatı almak için elini uzattığında, bayan görevli engel olur ve:

-'Beyefendi! Bu kravatı hangi gömleğinize takacağınızı öğrenebilir miyim?' der.

Adam sinirli bir şekilde:

-'Yahu istediğim gömleğime takarım, size ne?' diye cevap verir.

Görevli bayan, gayet soğuk kanlı bir şekilde:

-'Beyefendi! Bizim mağazamızın bir vizyonu var. Marka ürün marka ürünlerde sergilenir. Bizim genel prensibimiz bu. Biz alınan ürünleri müşterimizin üzerinde mutlaka görmek isteriz' der.

Adam, ısrarlı bir şekilde kadına direndi ise de kravatı alamaz. Ve öfke boyutunun mağazaya sığmaz haliyle beş kattan aşağıya doğru hızlı hızlı inmeye başlar. Tam birinci kattaki dönerli çıkış kapısına geldiğinde, elinde klozet olan bir müşteri ile karşılaşır. Şaşkınlığın merakında, elinde klozet olan adama:

-'Hemşerim! Elindeki bu klozetle nereye gidiyorsun?'

Adam cevap verir:

-'Ben bu mağazaya bir tuvalet kağıdı almak için gelmiştim de....'😄 

Farkındalık

Farkındalık

İlk aile Ademoğullarından Hâbil ve Kâbil’in yaşadıkları insanoğlu için ibretâmizdir. Kâbil malum olan cinayet fiilinden sonra insan melekesi olarak akledemediği cansız bir Hâbil’i ne yapacağım sorusuna cevabı, Allah bir kargayla verdirmiş ve farkındalık oluşturmuştur.

İnsanın iç aleminin dalga boyutunu değiştiren yegane unsur, farkındalıktır. Ruhun penceresi olan göz, düşünme eyleminin de anahtarıdır. Onun için dir ki 'rü'yet' ve 'rey' kelimeleri aynı kökten türemişlerdir. Bazen insan için rü'yet vizyon olur büyük resmi görür, bazen de kendince güdük profilli bir hal alır.

Görme ve karar kılmada âciz insanoğlunun çok defa 'görmez misiniz ki!' veya 'düşünmez misiniz ki!' hitaplarıyla karşı karşıya kalmasının sırrı da buradan kaynaklanmaktadır.

Tünel görme hastalığı içindeki toplumun gördüğü şeyler üzerinde keçeleşmiş düşünceler içinde kalması, muhakeme gücünün azlığından kaynaklanmaktadır. Bir toplumda sürü psikolojisinin oluşmasındaki temel etkenin, farkındalık oluşturma gayretlerinin  azlığı olduğu söylenebilir. Nitekim motivasyonun en önemli bileşeni farkındalıktır. Bu sebepdendir ki 'uydum hazır olan kalabalığa' niyetiyle hareket edenler bugünün sürüsünün bir parçası olmuşlardır.

Zamanı Öğüterek Değil Zamanı Gözeterek Yaşama

Zamanı Öğüterek Değil Zamanı Gözeterek Yaşama

'Acûliyet şeytandandır, o işlerde  hayır yoktur, teennî ise Rahmandandır'  düsturu insanoğluna tiryak olmuştur. Teennî, zamanı öğüterek ağır vasıta gibi çalışma değil, zamanı gözetip işin vaktinde sür'atle yapılmasının adıdır. Bu nedenle acelecilik mezmum, sür'at makbul karşılanmıştır. Bu bağlamda söylenen ‘acele etmeden seri ol’ sözü mânidardır.

            'Bir Profesör yolda giderken önüne bir kadın geçiyor. Kadın diyor ki;

         -Hocam benim oğlum sizin fakültede okuyor, öğrendim ki 4 yıl okuyacakmış. Benim bir tek evladım var, bu bana lazım. 4 yıl değil de 2 yılda fakülteyi bitirme imkanı yok mudur? Bana yardımcı olsun işine gücüne baksın.

            Profesör diyor ki; ‘bak kadın, sen bana cevap ver. Senin oğlun ne olmak ister? Bir ceviz ağacı 30 yılda yetişir, fakat bir kavak ağacına 3 ay kâfidir. Kavak ağacı mı olmak istiyor, ceviz ağacı mı?'

Evet ceviz ağacından mobilyalar olur, yıllarca kullanırsın ve o mobilyalarla övünürsün. Ancak kavak ağacından domates kasaları, üzüm kasaları  olur. Planyaya bile gelmez, marangoz o kasaları işlemez çırağa verir, ondan mobilya olmaz. Unutulmamalı ki bir şeyin maddeten büyük olması mahiyetinin de büyük olduğu anlamını  taşımamaktadır.

Mükerrem ve mükemmeliyyete açık yaratılan insanoğlunun, hayat serencâmesinin imbiklerinden geçerken tâlim ve terbiyesi alelaceleye getirilmeden istidatlarının neşv ü nemâ bulması yolunda çaba harcanması, zamanın mirasçılarına bir vazife olsa gerektir. Zira damla, kendini tamamlayınca damlar.

Acûliyet

Acelecilik

Tâlim ve terbiye formasyonunun giderek zorlaştığı bir devirde çocuk yetiştirmek insanın mahiyetine nigehban olmakla  mümkündür. Ne yazık ki tüketim dünyasında insanlar acûliyet içerisinde hayatını tanzim etmeye çalıştıklarından kainatın en şerefli varlığı olan insan üzerindeki terbiye de kısır kalmakta ve vahşice yeryüzünü sindirmeye çalışmaktadırlar.

Günümüzde insanlar bu acelecilik adesesinden dolayı sun’î ve hormonlu yiyeceklerin esiri haline gelerek hastaneler tıka basa dolmuş, insanın tâlim ve terbiyesindeki acûliyetten dolayı da  hapishaneler tıka basa dolar olmuş. Bugün sentetik, sun’î olan her şey kâinattaki yeri itibari ile konulan yere yakışmıyor. Sentetik haline getirdiğimiz hayatta estetik arayışı yabani kalmaktadır artık.

Eşyada acûliyet sun’îliği getirmekte, hayvanlarda acûliyet hormonlu bir hayatı getirmekte ve insanda acûliyet de merhametsiz bir toplumu doğurmakta, strest ve anguazın eşiğinden ayrılmayan bir insanlık anaforu oluşturmaktadır. Bu asrın kuralsız ve ölçüsüz yaşamanın bedeli fizyolojik olarak obezite, psikolojik olarak ise stres ve bunalımdır. Kuralsız ve ölçüsüz bir topluluk da, acelecilik feveranı ile koskoca bir yığın haline gelir. 

Nitekim aceleciliğin ifadesi olan acûliyet, öfke ile kardeş duygulardır. Beşerî münasebetlerde dolaylı olarak muvazenesizliğin görülmesinin nedeni de bundandır.

Güz Gülleri Gibi Olan Toplum!

İnsanların ikbal düşüncelerini sadece maddi boyutla ele almaları gösteriyor ki güz gülleri gibi olan toplum, hala bugünün rüzgarlarının tesiri altında kalmış ve maalesef hazırlıksız.

İnsanımız güneşi, ceketinin astarında kaybetmiş ve markalaşmaya dem tutmuş. Gâye-i hayal addettiğimiz mefkurelerimizin yerlerinde araba, ev ve rezidanslar esmekte. Günümüz insanlarının açlığı, midesinden daha büyük arz-ı endam etmekte. Bizler 800 sene önce Harran Üniversitesinde atomun parçacıkları ile meşgul iken,batı yerlerde idi. Böyle bir medeniyetin vârisleri olarak ufkumuzda dünyanın kesif haline talip olmayı medar-ı iftihar addediyorsak talihimize ağlayalım.

Ruhun ebediyete, cesedin dünya lezzetlerine talip. Ruh lokomotif ise beden ona vagon olacaktır. Lokomotifin hızı ne ise vagonun hızı da ona göre olur. Bu yaratılış kimyandaki hususiyet, diğer mahlukata fark attığın bir nitelik. Duygu eğitimi, ruh eğitimi, mana eğitimi yerinde verilecek ki insanların vizyonunda hep dünyanın deniyyeti olmasın. İç alemindeki keşfe medar adımlar insana mesafe aldıracaktır. 

İdeallere bağlanmak değer üretir. İdealleri olmayanlar değer üretemeyeceğinden dolayı da dışa vuruşları alay endeksli safsatalar olacaktır. Alay eden insanlar değerlilik ölçülerini kaybettiğinden kendilerini rasyonel diye tarif ederler. Bilinmeli ki değer ölçüleri olmayan rasyonellik ile ancak görünenler üzerinden ölçme ve biçmeye başlarız.

Mutluluk Sınırlarına Ket Vuran Tamahkârlık

Zahirde olanlar zahirle meşgul olurlar. Hayat gayesini maddi odaklı örgülemeye çalışanlara sormak lazım? 'Şahsınla ilgili geleceği bilseydin şimdiden onun yükünü kaldırabilir miydin?' Cevabınızı duyar gibiyim; hayır.

 "Adamın biri Musa Aleyhisselâm'a:                                                    

 — Ya Musa, ben bütün hayvanların dilinden anlamak istiyorum. Tur-i Sina'ya gittiğin zaman Allah'tan iste de benim duamı kabul etsin, diyordu.                                             Musa Peygamber:

— "Her şeyi bilmek iyi olmaz. Senin hayvanların dilinden anlamaman daha iyidir. Bu sevdadan vazgeç’ dediyse de, adam illâ öğrenmek istiyordu.

Musa (a.s.) her ne kadar bundan vazgeçmesi için çalıştıysa da adam ısrar etti. Bunun üzerine Musa (a.s.) ona dua etti. Adam sevinerek evine döndü. Ertesi sabah hizmetçisi sofrayı kaldırırken ekmek parçalarını bahçeye serpti. Adam da o sıra bahçeye çıktığında horozla köpeğin konuşmalarına muttali oldu ;

Horoz az önce serpilen ekmek parçasını kapmış yerken, köpek buna kızar ve;

 - "Be horoz bu yaptığın doğru mu? Sen buğday da yiyebilirsin arpa da. Mısır da yiyebilirsin, küçük taneleri de. Ben ise ekmekten başka bir şey yiyemem, neden benim rızkımı kapıyorsun?" der.                                            

Horoz cevap verir:

- "Haklısın fakat hiç tasalanma yarın bizim efendinin eşeği ölecek, sen de böylece karnını iyice doyuracaksın" der.

Bunu duyan adam hemen eşeği pazara götürerek satar. Ertesi sabah da bakalım köpekle horoz ne konuşacaklar diye onların yanına gelir. Köpek horoza sitem eder:

- "Yahu horoz hani eşek ölecekti, biz de karnımızı doyuracaktık" diyordun.

Horoz:

- "Eşek ölmeye öldü lâkin başka yerde. Çünkü sahibim onu sattı. Fakat hiç merak etme yarın öküz ölecek, o zaman daha büyük bir ziyafete konacaksın" der.

Bunu duyan adam hemen ahıra koşar, öküzü aldığı gibi pazara götürüp satar. Sevinerek evine döner:

-"Bu hayvanların dilini öğrenmem çok iyi oldu. Böylece zarardan kurtuldum" diye düşünür. Ertesi sabah yine acaba ne konuşacaklar diye köpekle horozun yanına gider.

Köpek bu sefer çok kızgındır:

- "Yalancı horoz, hani öküz ölecek, bu sayede karnımız doyacaktı, günlerden beri yalanlarınla avutuyorsun, bu sana yakışır mı? der.

    Horoz:

    - "Hayır ben yalan söylemedim, öküz ölecekti lâkin sahibimiz onu da sattı. Fakat merak etme, yarın sahibimizin kendisi ölecek o zaman onun hayrına yemekler, helvalar verilecek hepimiz doyacağız" der.

Bunu duyan adam ah vah eder, ne yapacağını şaşırır, başına vurur fakat iş işten geçmiştir."

İşin hikmetine gelince; Allah o tamahkâra bir bela verecektir. Eğer  eşeği satmasaydı o ölecek bela atlatılmış olacaktı. Öküzü satmasaydı, o ölecek ve belâ atlatılmış olacaktı. Ama adam, onları satmakla başkalarının zarar etmesini istedi. Kendi menfaatini düşünüp hareket ettiği için de tamahkârlığın cezasını hayatıyla ödedi.

Gelecekte hudutlarına riayet ederek haddini bilen insanoğlunun elbetteki mutluluk yüzölçümlerini de büyüttüğü görülecektir.

Hayatın En Büyük Trajedisi!

Dolu dizgin giden hayat nehrine bazen öyle bir dalarız ki bahtiyarlığı kendi içimizin dışında aramaya başlarız. Maddi varlıkların veya gücün peşinde koşarken kendi kişiliğimize ait donelerden de uzaklaşmaya başlarız. Zira malına mülküne  kıymet veren, kişiliğini ucuzlatır. 

Maddi ölçüde sıkleti olan insanlar parayı bulunca içindeki kişiliklerini kefaletle serbest bırakırlar. 'Para her şeydir' anlayışındakiler para için her şeyi yapmaktan kaçınmazlar. 

Maddi eksende aranan mutluluk kapsülü, kırılmaya mahkum cam parçacıklarından öteye gitmez. Kendimizden uzaklaştıkça mutluluğu arama telaşında hiçbir şey yeterli gelmez daha da mutsuz oluruz. Bilinmeli ki insanların mutsuzluğu hayat şartlarından dolayı değil, şartlara göre hareketini bilmediğinden ileri gelmektedir.

Bütün mutsuzluklar yokluktan değil, çokluktan ileri gelir. Hayatın en büyük trajedisi yoksulluk değil, doyumsuzluktur. Günümüz ekseninde maddi doyuma kilitlenmiş yığınların fakirlik korkusunu anlamak bu çerçevede çok güç olsa gerek.Kendileri zengin olup da mâhiyeten fakir olan nice insanlar mevcuttur. Zira fakir insan, malı az olan değil arzuları çok olan kimselerdir.

Yörüngesinden çıkan her arzunun gözü kördür.Arzular tiryakiliğe evrildiği vakit ise, önüne geçilmez bir kuvvet halinde insana telkinât vermeye başlar. O öyle bir telkin ki insanın en ehem hasselerinin yüz üstü kalmasına neden olur.Geriye doğru nazar ettiğimizde, arzularımızın ve tiryakiliklerimizin bize neler yaptırdığı tahayyül edildiğinde işin ciddiyeti daha iyi anlaşılacaktır.

Mezun bir öğrencimin velisine yaptığım ziyarette, hal hatır muhabbetinden sonra;

'Öğrencimiz, mahdumunuz nasıllar? dedim.

Veli;

'Durumu iyi, evlendi,krediyle bir ev aldı, altında da arabası var.Daha ne olsun be hocam!' cevabını verdi.

Başımdan kaynar sular döküldü desem yeridir.Amacım üniversiteyi de bitiren öğrencimin hayat dantelasını örgülerken mutlu mu?Sağlık sıhhati yerinde mi? Âkıbet endişesi taşıyan bir hayat ve o hayata kol kanat olmuş mutlu bir izdivacı var mı? Yaşam ideali açısından neler yapıyor? sorularına yanıt aramaktı...

Vizyonun Büyüklüğü

İnsanın kıymeti gâye-i hayali nispetindedir. Vizyonun büyüklüğü ise insanın nelerden vazgeçtiği ile doğru orantılıdır. Bu bağlamda çocukların tâlim ve terbiyesine yönelik çabalarda, idealleri olan nesillere dem tutacak formasyonların olması zorunluluk ihtiva etmektedir.

Eğer kişinin himmeti onun egosuna dönük ise, o insan egosu kadardır. Nitekim hasta düşünceler hasta bedenler üretir. Emel sahibi olmak yani gelecek vizyonu içinde ümit yüklü olmak ve gelecek projesine sahip olmak sosyal hastalıklara da reçete olacaktır. Zira çözüm kümesinde  yer almayanlar sorunların da bir parçası olurlar. Sorumluluk yüklenmekten kaçınanlar, eleştiri topuzunu elinden bırakmayan prototiplerdir.

Neme Lazım Hastalığı

Neme lazımcılığın asrında , 'insan' merkezli müzakereler düzenlenmeli ve bu çerçevede asra muhatap olacak neslin yetişmesinde özünden ödün vermeyen yeni formatlar ortaya konulmalı.Neme lazım anaforundaki cemiyetin, ancak topyekün seferberliklerle ihya edileceği bir realitedir. İnsanoğlunun ayaklarının altına hizmet etmek için serfuru ettirilen kainat, bugünlerde asıl muhatabını aramakta.Bu çerçevede ifade edilecek hususlarda amaç, insan yetiştirme ile ilgili semptomlar ortaya koymak değil,öz olan mazi derinliklerimizdeki közü yeniden alevlendirerek farkındalık oluşturmaktır. Nitekim mazi hayatımızın lambasıdır, önümüzü aydınlatır. Neme lazımcılık insan ruhunun ölüm nidasının haykırmasıdır. İnsanın kurtuluşu diğergam bir toplumun oluşmasında saklı.

İnsan Ufkunu Besleyen Amaçlar

Günümüz toplumunda hayatın gayesi adına ciddi bir yaşantı boşluğu var. Ebeveynin diplomadaki başarıya odaklandığı bir zaman diliminde yetişen çocukların vizyonunun olmaması doğal gözükmekte. Çocukların yaşam kalitesini, edinilen gayelerin değil de içinde bulundukları hayat çizgisinin belirlediği bir süreçte savrulmaya yüz tutmaları bu sebepledir. 

Çocukların düşünemez hale geldiği bir toplumun gelecek dünyası 'anlık'tır.

''Erzurumlu iki tane çoban oturuyordur. O yöreye röportaj için gelen adam çobanları karşısına alır ve sağdaki çobana sorar;

-Şu an çok paran olsa  n'apardın?                 

Çoban  düşünür düşünür ve cevabını verir:              

-Canım bi kamyon soğan alır, bahçeme boşaltır akşama kadar cücüğünü tuzlayıp yerdim.                                                                                                                                      

Bu sefer diğer çobana yönelir;

-Sen n'apardın aslanım?                

Çoban; 'bana bişey bırakmadı ki.' der.''

Bir insanı kıymetli yapan, amaçlarıdır. Niyet endeksli davranışlar insanın ufkunu belirler.

İnsanın yaşamını düşünceleri, düşünceler de hedefleri besler.

Amacı ve hedefi olmayan kimseyi 'olaylar' yönlendirir, amacı ve hedefi olan kimseler de  'olayları' yönlendirir. Nitekim nereye gittiğini bilen kişiye,  yol vermek için dünya bir kenara çekilir.

Gölgeyi Işık Sanmaya Mahkum Ruhlar!

''Adamın biri öte dünyaya göçeli dört bin yıl olmuştu.Yapacak işi yoktu ve canı sıkılıyordu.Meleklere gitti ve can sıkıntısının üstesinden gelmesi için kendisine öyle bir çırpıda bitmeyecek bir işi önermelerini rica etti.

Melekler adamın eline bir törpü vererek;

'Git, Himalaya Dağlarını törpüle' dediler.

Sekizbin yıl süre geçtikten sonra adam meleklerin yanına gelir;

'O iş bitti' der.

Bu sefer melekler kendisine bir kaşık uzatıp, Atlas Okyanusu'nun sularını boşaltmayı teklif ederler.

Yirmiikibin yıl sonra adam tekrar meleklerin karşısına çıkar ve yeni bir iş daha ister.Melekler bu sefer de adama derler ki;

'Doğruca dünyaya in! Fülan oğlu fülan ile fülan adamın arasını bulmaya çalış. O insanlar birbirlerini yemekten vazgeçince geri gelir bize haber verirsin.'

Ve melekler o adamı bir daha hiç görmediler...'' 

İnsanoğlu zordur ancak mahiyetindeki keremlik onu gayeler gayesine de nigehban etmektedir. Gölgede duranın gölgesi olmaz darb-ı meseliyle, güneşe çıkıp toplumun imar ve ihyası adına ne yapabiliriz? ızdırabıyla hemdem olmalıyız. Zira güneşe bakmaya cesareti olmayan gölgede kalmaya, gölgeyi ışık sanmaya mahkumdur. 

Soğanın dış kabuğu güneşi görür,pörsür ama her dem yeniden tazeliğini korur. Evet kat kat o kuru kabuğun altındaki tazeliktir insanın aradığı. 

Bilinmeli ki bir civata kendi yerinde  yalama olmuşsa, başka bir yerde kör tıpa bile olamaz.

Olduğu Gibi Kabullenme

İnsanlar çiçekler gibi cismaniyetleri aynı ama kokuları renkleri ayrı ayrı. Yaşanabilirlik kavramının içi bu çeşitllikten kaynaklı. Suretlerden ziyade hayat-ı sergüzeşti manidar kılan zenginlik kaynağının muhatabıdır insan. 

Mide ülseri sindirim sitemi mekanizması içinde midenin iç kısmında sancıya neden olan yaralı bölgedir. İnsanların yedikleri ile ilgili bir hastalık gibi gözükse de esasında beşerin kendi kendini yiyen sebeplerin psikolojik travmasının etkisi daha büyüktür. 

Günümüzde toplumun geçirdiği travmatik hadiseler ayağını bastığı noktadan sapmalar meydana getirdi. Kişilik, karakter, mizaç ve fıtrat eksenli kaymalar hastalıkların türünü ziyadeleştirdi. Görünürde zahiri hastalıklar ekseriyet ihtiva etse de bugünün toplumunun kullandığı ilaçların büyük çoğunluğu depresif kaynaklı olduğu aşikar. İnsanların birbirleriyle münasebetinin hukuku 'değer ölçüsü'nden ziyade 'eğer çizgisi'nde dolaşmakta ise toplum değişik varyantlara gebedir. İnsanlara güvensizliği ve değersizliği had safhaya getiren 'eğer böyle yaptıysa....ben de..' ifadeleri çıkmaz sokağın tabelaları hükmündedir.

Yaratıcının farklılık gamzesi çaktığı beşerin DNA zincirlerine, Allah 'benzememe kuralı' koydu ise, bize düşen herkesi 'olduğu gibi kabullenme' ahlakı olmalıdır.Ülkemizde bugün insanlar birbirlerini yemek için uğraştıkları enerjiyi anlamak için sarfetseydi, 'dünyanın ilham kaynağı olacak beş başı mamur bir Türkiye'  markası çıkacaktı asrımızda. Birbirimizi 'anladığımız'da da iş işten geçmez inşallah.

Çocuklarımızın yetişme tarzını dünyanın ilham kaynağı olacak şekilde dizayn etme bugünün yetişkinlerine vazife olsa gerek.

Herşeyin Tesirindeki Varlık: İnsan

Kainatta her şey birbirleriyle etkileşim halindedir. İnsan, kendisi dışındaki cereyan eden tüm hadiselerin tesiri altındadır.

Günlük hayatta yediğiniz içtiğiniz gıdalar sindirim sisteminizi aktivite ederken dolaylı olarak zihni ve kalbi fakültelerinizle irtibatlı müspet ve menfi durumları da ortaya çıkarır. Solunum sisteminiz çalışırken aldığınız hava moleküllü biyo-kimyevi etmenler bile soluk alıp vermeniz sırasında yine zihin ve kalp yörüngeli reaksiyonların tesiriyetine sebebiyet verir.

Hem sindirim hem de solunum yollu beynin açık alan tesiriyet altında kaldığı doğal şartlarda insan kendisini muhafaza etmek için iradesini beyan etme mecburiyeti vardır. Yediği içtiği  ve soluk alıp verdiği havanın tesiriyetine muhatap insanın, tekamülü esnasında başıboş davranması düşünülemez. Aynı şekilde etrafında cereyan eden hadiseler zincirinin merkezindeki insan olaylar karşısında da kayıtsız kalamaz. İşiterek duyduğu ve insan eliyle topluma yansıyan tüm davranış dilleri bireyin zihni melekelerine veya kalbi fakültelerine müspet/menfi yansıması gerçekleşir.

Bu durumdan hareketle müspet düşünebilmek için beynin kimyevi mesaj taşıyı hormonların aktifleşmesi gerekir. İlgili hormonların hareketlenmesi için de bireyin etrafındaki hadiselere 'helal' sertifikalı bir yaşantı sergüzeşti sunması  gerekliliği vardır. Toplumsal hareketlilikte bireyin salt kendince davranışları sosyal yapıyı güdükleştirirken, bireyin etrafındaki cereyan eden olaylara fedakarlık nev'inden merhem olma gayreti sosyal yaşam standartlarını yükseltir.

İnsanlığa hizmet etme mülahazası bireyin sinir hücreleri alışverişinde umutlu ve mutlu olmaya mebni kimyasal mesaj taşıyıcıları hareketlendirir. Ağzından müspet ifadelerin sudur ettiği bireylerin hayat kalitesi üst seviyede iken , menfi soluklu kişilerin hayat kumaşı her daim defo etiketi ile piyasadadır.

Toplumun Terakkiyatı, Sahip Olunan İdeallere Bağlı

Toplum idraki, gelecek tasavvurlarını bir ideal etrafında örgülemişse medeniyet çizgisinde şehrah açmış demektir. Sağlıklı bir toplumun motivasyon kaynağı istikbal adına edindiği mefkure ile doğru orantılıdır. Bu mefkurenin vitrinal bir medeniyet ile mazi derinliğinde yaşanmış olması da ayrı bir özgüven duygusu. 

Toplumun molekül yapısı olan aile bireylerinin her birinin mana kökleri ile hemdem olması ülke terakkiyatı için ehem arzeder. Bu sebepledir ki her ebeveynin kendi evladına tüm insanlığa medeniyet sunumu yapabilecek ideali aşılaması elzemiyet kesbeder.

Aleme nizam vermiş ecdadın evlad ve torunları olarak tertemiz bir miras bohçasına sahibiz. 

Batı kendi içinde karanlığı yaşarken, dedelerimiz çağ açıp çağ kapatmışlardır. 

Ecdad, dünyanın her tarafına insanlığı, medeniyeti götürmüş.

Koca Âkif, bu durumu ifade sadedinde şu mısraları terennüm etmiş;

"Bir zamanlar biz de millet; hem nasıl milletmişiz.            

Gelmişiz dünyaya; milliyet nedir öğretmişiz!"

Dimağı Bloke Eden Nefret ve Taassub!

Dimağı Bloke Eden Nefret ve Taassub

Günümüz toplumunun sabit hayat çizgisindeki yaşantı mülahazası terakkiyata ket vurmaktadır. İnsana değer ölçüsünün kaybolduğu bir süreçte toplumun marifet ufkunda ilerlemesi yolunda adım atılması gerekmektedir.

Bunu gerçekleştirebilmek için hem çok okuyarak düşünce kaymalarına mani olmalıyız, hem de ülkemizin ufkundan ve toplumun beyninden taassubu silmek mecburiyetindeyiz. 

Büyük kafaların fikirleri, orta kafaların hadiseleri, küçük kafaların da kişileri konuştuğu bu dünyada infiradi mülahazalar kalıbından sıyrılmak gerekir. Sevginin dallanıp budaklanarak yeşereği bir dünyada nefretin üremesinin nedeni de budur. 

Nefret, dimağı bloke eder ve taassubu doğurur. Taassub, ilkelliktir. Çocuklarımızı kalıptan kurtarmak lazım ki çocuk mangut halde yetişmesin.

İnsan başının yuvarlak oluşu, düşünce mecrasında sabit fikirlerin hapsine maruz kalmamak içindir. Nitekim insanların anlayışları azaldıkça sloganlara takılıp kalan toplum yığınları ile karşı karşıya kalmamız mukadder olur.

Bizim Toprağımızdan Çıkacak Meyve Ne Olmalı?

Takma göze gözlük lazım gelmediğinden, başkalarını taklid edenler onların aynaları gibidirler.Göz başkasının, dil başkasının, kulak başkasının, akıl başkasının ve hakeza.

Dünya, yörüngesinde senin için dönüyor.Fakat kendi yörüngesini bozmadan dönüyor. Başkası için olmak kendini değiştirmek değildir. 

Bizim toprağımızdan çıkacak meyve ne olmalı?Bize ait olmalı. Bu nedenle günümüz eğitimcilerine büyük görevler düşmektedir. Ambalajı farklı, emilimi ayrı metodolojilerle yeni arayışlarda bulunmak kimlik bunalımın ta kendisidir. Bize ait olan usulleri bozmadan günümüz eğitiminin 'tasrif' metoduyla sunulabilecek keyfiyete ulaştırılması gerekmektedir.

Çocuğunuz öyle bir talimden geçmeli ki ecdadı gibi gelecekte dünyaya evrensel insani değerleri ulaştırabilme ufkuna mazhariyet kazansın.

Ben Başkasına Göre mi Mutluyum?

İnsan çok olana sahip olunca mutluluğu yakalayamıyor. Sahip olduklarına yüklediği anlam , bir manada mutluluğuna da sirayet eder oluyor. Bu durum insanların sahip olmak istedikleri şeylere kendi istidatları ölçüsünde değil başkalarının istemlerine göre hareket etmesine sebebiyet veriyor.

Bebekler her şeye muhtaç ama ailesiyle mutlu iken , yetişkin her şeye sahip olmaya çalışırken huzurunu kaybetmekte. Bebek gibi sahiplenilmiş bir birey olmak ve sadece var olana entegre olmak insanı mutlu etmekte aslında. 

Çevrenin istemlerine ve dayatmalarına göre okul hayatını ve işini seçen bir nesil var günümüzde. Başkalarına göre yaşama gayreti de insanı mutlu etmeye yetmedi. Bireylerin kendi donanımı ve kabiliyetlerinin sahip olacağı huzur kaynağı hususları devre dışı bırakarak başkalaşma deformasyonu bugünün toplumunu bütün bütün huzursuz etmeye yetti.  

Günümüz içtimai hayatındaki huzursuz çağrışımlı insan kitlesinin artışı mutlu insanları da negatif etkilemeye başladı. Yetişkinlere düşen görev aileden başlayarak 'var olanın '  kendilerini mutlu ettiği bir cemiyet hayatının teşekkülüne su taşımak olmalı. 'Yok olana' sarfedilen amansız mücadele sahip olduklarının kad rü kıymetine gölge düşürmektedir.

Bugünün insanlarınına huzuru getirecek husus, sorumluluk duygusunun bireylere aşılanmasından geçmektedir. Zira birey sorumluluk almayınca kendisiyle meşguliyetini artırmış ve mutsuzluk sendromuna mübtela olmuştur.